uykum yok benim

Doğduğu ilk gün uykuyla pek arasının olmayacağını düşünmüştüm.Haklı da çıktım.İlk günden beri gözler hep açık, uykum yok der gibi..Uykuyu çok seven bir anne babası olmasına rağmen kendileri hiç sevmiyor.ne güzel ( ! )
34 aydır her gün her dönem farklı farklı yöntemler denedik:ayakta sallama, çarşafta sallama, kucağında gezdirerek, pış pış yaparak,arabada gezdirerek,evdeki bütün ahalinin uyumuş numarasını  yaparak .... gibi.Fakat hepsinde de yaklaşık en az 1 saatimizi harcadık,yine de uyuyamadık.
Hatta bir gün 34 saat uyumama rekoru kırdı.korku ve endişeyle acile götürdük.doktora problem nedir? diye sorduk, cevap: "problem yok"??? çaresiz yalvarır gözlerle uyku ilacı istedik  tabii ki de vermedi.dönüş yolunda da mışıl mışıl uyuduk..
Her saat başı en fazla 2 saatte bir uyandı gece gündüz hiç farketmedi 2.5 yıl boyunca odasına gittim geldim,sütten kesince rahatlarsın dediler olmadı.Uykusuz kaharaman o mu yoksa ben miyim bilemiyorum ama inandığım,umudumun olmadığı tek şey var artık uyku bizim için bir öcü..:((
 Gece yarısı uyanıp "uykum yok benim uyumıycam" diyen bir afacandan artık ne bekleyebilirsin ki?
Her gece dişler fırçalanır, pijamalar giyilir, 3 kitap okunur, dua yapılır ve sonunda büyük bir heyecan,biraz da stresle uyumasını dilerken beklenen an gelir "uykum yok benim" deyip yataktan kalkıp otururuz.
İnşallah bir gün uykuyu sevecek umuduyla uyurgezerin fotoğraflarıyla başbaşa bırakıyorum.